Haneen Zoabi*: «Ο ρατσισμός στο Ισραήλ είναι μέρος της κυρίαρχης πολιτικής»

«Όταν πρόκειται για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων στο Ισραήλ, δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στην αντιπολίτευση και τη συμπολίτευση». To AIC παίρνει συνέντευξη από τη Zoabi , η οποία ανησυχεί ότι ο ρατσισμός αποτελεί πλέον μέρος της ισραηλινής εθνικής πολιτικής και οποιαδήποτε άποψη έξω απ’ αυτή πρέπει να θεωρείται «εγκληματικό».

Από τότε που τιμωρήθηκε για τη συμμετοχή της στον πρώτο Στολίσκο για τη Γάζα, το μέλος της Κνεσέτ (Ισραηλινό κοινοβούλιο) Hanin Zoabi περνά τις περισσότερες μέρες στο γραφείο της στην Κνεσέτ. Το γραφείο της είναι γεμάτο χαρτιά, το μικρό τραπεζάκι του καφέ στην άκρη είναι γεμάτο χρησιμοποιημένες κούπες τσαγιού. Στη μία γωνία, απέναντι απ’ το γραφείο της μία τηλεόραση μεταδίδει απευθείας τη συζήτηση από το Κοινοβούλιο.

Από τη Δευτέρα, 18 Ιουλίου, η Zoabi αδυνατεί πλέον να συμμετάσχει στις γενικές συνεδριάσεις της κνεσέτ ή ακόμα και να μιλήσει σε κοινοβουλευτικές επιτροπές μέχρι το τέλος της κοινοβουλευτικής σεζόν, στα τέλη Ιούλη. «Μπορώ μόνο να ψηφίσω», εξηγεί η Παλαιστίνια πολιτικός, μισοχαμογελώντας μπροστά στο ενδεχόμενο μιας ανοιχτής παραίτησης. Κατά τη διάρκεια όλης της συνέντευξης με το AIC (Εναλλακτικό Κέντρο Πληροφόρησης – Alternative Information Center), η Zoabi δε θα πάρει τα μάτια της από την οθόνη για περισσότερο από ένα λεπτό. Δε θέλει να χάσει την ευκαιρία να ασκήσει το τελευταίο εναπομείναν δικαίωμά της ως δημοκρατικά εκλεγμένου μέλους της κνεσέτ: την έκφραση της μειοψηφικής ψήφου της.

Πιστεύετε ότι μπορείτε ακόμα να προωθήσετε μια αλλαγή μέσα από την κνεσέτ;

Να προωθήσω μια αλλαγή… Μμμμ, ναι! (γελάει). Σίγουρα. Το γεγονός του Στολίσκου απέδειξε πόσο κρίσιμη είναι η παρουσία μας στην κνεσέτ. Είναι ειρωνεία. Το γεγονός ότι περιορίζουν τα κινήματα μας και κινούνται εναντίον μας υποδεικνύει ότι στ’ αλήθεια προκαλούμε προβλήματα στις πολιτικές τους. Διότι, αν δεν προκαλείς τις πολιτικές τους, αν δεν κάνεις τη διαφορά, αν η ύπαρξή μας ως Κόμμα ήταν ασήμαντη γι’ αυτούς, θα μπορούσαν απλώς να μας περιθωριοποιήσουν, να μας αφήσουν να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Το γεγονός ότι είναι τόσο ρατσιστές εναντίον μας, το γεγονός ότι κάνουν ό,τι περνάει απ’ το χέρι τους για να μας αντιμετωπίσουν είναι απόδειξη ότι τους ενοχλούμε. Δεν κάνουμε τη ζωή τους εύκολη.

Η Zoabi αρνείται να υποκύψει στην απαισιοδοξία. Πάει πάνω από ένας χρόνος από τότε που κατέκτησε διεθνή φήμη με τη συμμετοχή της στο Στόλο της Ελευθερίας επιβαίνοντας στο Mavi Marmara, το τούρκικο πλοίο στο οποίο εννέα ακτιβιστές δολοφονήθηκαν και δεκάδες τραυματίστηκαν μετά την επίθεση που δέχτηκε από τις ναυτικές δυνάμεις του Ισραήλ. Από τότε η Zoabi συνήθισε στις προσβολές και στις επιθετικές απαντήσεις των συναδέλφων της στην Κνεσέτ, τόσο από τα δεξιά όσο και απ’ το κέντρο. Όπως είπε, «Όταν πρόκειται για τα δικαιώματα των παλαιστινίων στο Ισραήλ, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ αντιπολίτευσης και κυβερνητικού συνασπισμού». «Όταν μπορούσα να συμμετέχω σε επιτροπές της Κνεσέτ, κάθε φορά που μιλούσα κάποιος θα έλεγε “ναι, είσαι στο Στόλο της Ελευθερίας, οπότε πήγαινε εκεί, πήγαινε στη Γάζα”. Μιλούσα για νηπιαγωγεία και για παιδιά και έλεγαν “μπορείς να πας στη Γάζα”. Μιλούσα για κατασχέσεις γης και έλεγαν “είναι καλύτερα να πας στη Γάζα”», είπε γελώντας.

Ένα μήνα μετά την επίθεση που δέχτηκε ο Στολίσκος και οι επιβάτες του κρατήθηκαν και απελάθηκαν, η Zoabi έλαβε την πρώτη της κύρωση από τους συναδέλφους της. Της αφαιρέθηκαν τρία από τα κοινοβουλευτικά της προνόμια: το διπλωματικό της διαβατήριο, κονδύλια για οποιαδήποτε νομική διαδικασία και το δικαίωμα της να επισκέπτεται χώρες με τις οποίες το Ισραήλ δεν έχει διπλωματικές σχέσεις. «Είναι σκέτο μίσος», εξήγησε η Zoabi. «Σ’ αυτό το κοινοβούλιο επικρατεί ένας παράλογος ρατσισμός. Ίσως στην προηγούμενη κνεσέτ υπήρχε πιο λογικός ρατσισμός, πιο εκλεπτυσμένος. Αλλά τώρα είναι κυρίαρχος, άμεσος.»

«Αυτός ο «παράλογος ρατσισμός» είναι μέρος της νέας κυρίαρχης πολιτικής στο Ισραήλ, συνεχίζει η Zoabi . «Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πλέον ότι οι εβραϊκές αξίες είναι σημαντικότερες από τις δημοκρατικές. Αυτή η εμμονή να τα εβραιοποιούμε όλα… τα παιδιά στα σχολεία δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει δημοκρατία ή ισότητα. Όταν τους διδάσκεις με εμμονή τις σιωνιστικές αξίες, θα μεγαλώσουν με την εντύπωση ότι δεν υπάρχουν παλαιστίνιοι πολίτες εδώ. Είναι μια ψυχολογική εθνοκάθαρση. Τους διδάσκουν ν’ αναγνωρίζουν τους παλαιστίνιους ως εχθρό, και όχι να τον αναγνωρίζουν στην καθημερινή ζωή, ως πολίτη, ως συγκάτοικο στην ίδια πατρίδα» εκπέμποντας σήμα κινδύνου και  χάνοντας για λίγο τον ψύχραιμο λόγο της.

Για τη Zoabi, τη μόνη παλαιστίνια γυναίκα στην κνεσέτ, η κύρια διαφορά ανάμεσα στην τωρινή κυβέρνηση και στην προηγούμενη δεν είναι ο ρατσισμός («Το Ισραήλ ήταν εβραϊκό κράτος από το 1948, αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο») αλλά η ποινικοποίηση των πάντων έξω απ’ τη κυρίαρχη πολιτική. Ο προσφάτως εγκριθείς νόμος κατά του μποϋκοτάζ το αποδεικνύει αυτό. «Οι αποικισμοί είναι μέρος του Ισραήλ και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Αυτός ο τρόπος σκέψης απονομιμοποιεί πολιτικές σαν το μποϊκοτάζ, διότι τώρα τα πάντα είναι μέρος της κυρίαρχης πολιτικής και οποιαδήποτε άλλη άποψη είναι έγκλημα. Αυτό είναι το τραγικό αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής τη κυβέρνησης», διαβεβαιώνει η Zoabi, πριν στρέψει για τελευταία φορά τα μάτια της στην τηλεόραση. Η τελευταία ομιλία έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Μπορεί επιτέλους να καθίσει στην αίθουσα της κνεσέτ και να ψηφίσει ενάντια στη δημιουργία ερευνητικής επιτροπής για τις πηγές χρηματοδότησης ισραηλινών οργανισμών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

*Εκλεγμένη βουλευτή στο Ισραηλινό κοινοβούλιο με το Κόμμα Balad(National Democratic Assembly), το αραβικό κόμμα του Ισραήλ.

Από τη συνέντευξη της Haneen Zoabi στο AIC

"Παρακαλώ, κλείστε το πέρασμα της Ράφα"‏

Αναδημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο για το πέρασμα της Ράφα, πέρασμα που υποτίθεται ότι άνοιξε η τωρινή κυβέρνηση της Αιγύπτου. Δυστυχώς το άνοιγμα του περάσματος έχει πάρει χαρακτηριστικά κοροϊδίας προς την αξιοπρέπεια του παλαιστινιακού λαού. Ελάχιστα εμπορεύματα περνάνε ενώ για το πέρασμα ανθρώπων μπαίνουν συνεχώς νέοι περιορισμοί. Όποιος τελικά καταφέρνει να περάσει έχει υποστεί προηγουμένως απίστευτη ταλαιπωρία.

Του Abu Yazan

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι τα ταξίδια είναι κάτι ευχάριστο, ότι είναι εύκολο να πάς από κάποιο μέρος σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου, ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να ορίσεις μια ημερομηνία για το ταξίδι σου και να κάνεις κράτηση της πτήσης σου με ένα τηλεφώνημα ή μέσω διαδικτύου...

Νομίζω ότι αυτό κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, έτσι δεν είναι;

Το ερώτημα είναι: Ισχύει το ίδιο για τους Παλαιστίνιους που ζουν στη Γάζα; Μπορούν να ταξιδεύουν εύκολα; Μπορούν έτσι απλά να κάνουν μια κράτηση πτήσης και να φύγουν; Είναι δυνατό να πάνε στην Αίγυπτο, χωρίς κανένα περιορισμό; Είναι δυνατό ακόμα και να ορίσουν μια ημερομηνία για το ταξίδι τους;

Επιτρέψτε μου να σας παραθέσω τι πρέπει να κάνετε αν θέλετε να ταξιδέψετε από τη Γάζα για οπουδήποτε αλλού:

1 - Πρέπει να πάτε στο γραφείο ταξιδιωτικών εγγραφών στη Γάζα, τρεις τουλάχιστον μήνες πριν από την ημερομηνία που επιθυμείτε να ταξιδέψετε. Για παράδειγμα, αν θέλετε να ταξιδέψετε τον Οκτώβρη θα πρέπει να εγγραφείτε τον Ιούλιο. Γιατί; Επειδή οι Μεγάλοι Φαραώ επιτρέπουν να αναχωρούν καθημερινά μόνο 300 άτομα και ο αριθμός των ατόμων που για διάφορους λόγους επιθυμούν να φύγουν είναι τεράστιος, οπότε δεν υπάρχει κενή θέση για σας πριν από τον Οκτώβρη.
2 - Μετά από αναμονή 3 μηνών, πηγαίνετε στην πύλη της Ράφα. Εκεί, θα είστε πραγματικά πραγματικά πραγματικά πραγματικά πραγματικά πραγματικά τυχεροί αν τα καταφέρετε με την πρώτη προσπάθεια. Ο κόσμος συνήθως περιμένει 3 ή 4 ημέρες στην ουρά, ελπίζοντας να περάσει και τελικά δεν τα καταφέρνουν όλοι μιας και χιλιάδες άνθρωποι περιμένουν τη σειρά τους.
3 - Αν τα καταφέρατε και περάσατε την πύλη, θα πρέπει να περιμένετε στην Παλαιστινιακή αίθουσα αναμονής για 2 τουλάχιστον ώρες μέχρι να σφραγιστεί το διαβατήριό σας.
4 - Στη συνέχεια μπαίνετε στο λεωφορείο και περιμένετε λίγο ακόμα.
5 - Στη συνέχεια διασχίζετε την Αιγυπτιακή αίθουσα και περιμένετε να καλέσουν το όνομά σας και να σφραγίσουν το διαβατήριό σας. Αλλά μαντέψτε; Δεν σφραγίζουν όλα των διαβατήρια. Σχεδόν 50 από τους 300 ανθρώπους θα επιστρέψουν στη Γάζα. Όλα εξαρτώνται από τη διάθεση του ατόμου που σφραγίζει το διαβατήριο.

Κάποιες μαρτυρίες

Ο Α. Ruhmi είναι παντρεμένος με μια Αιγύπτια και ήθελε να πάει να δει τη γυναίκα του, η οποία ήταν ετοιμόγεννη στο πρώτο της παιδί. Έκανε την εγγραφή, τα κατάφερε στην Παλαιστινιακή αίθουσα, πήρε το λεωφορείο και έπειτα στην Αιγυπτιακή αίθουσα. Τότε του είπαν να επιστρέψει πίσω στη Γάζα. Και όταν εκείνος τους ρώτησε για ποιό λόγο, του είπαν ότι είναι στη μαύρη λίστα. Άρχισε να τους εξηγεί ότι παλιότερα ζούσε στην Αίγυπτο, ότι δεν συνδέεται με κανένα πολιτικό κίνημα και ποτέ στη ζωή του δεν έχει κρατήσει όπλο. Τον έβαλαν στο λεωφορείο με τη βία και τον έστειλαν πίσω στη Γάζα, χωρίς να καταφέρει να δει τη γυναίκα του.

Η N. Matter είναι φοιτήτρια σε πανεπιστήμιο της Αυστραλίας. Έκανε κράτηση πτήσης για τις 14 Ιουλίου, και εγγράφηκε για να περάσει την πύλη της Ράφα στις 11 Ιουλίου. Δεν τα κατάφερε με την 1η, 2η και 3η προσπάθεια. Πέρασε μέρες πηγαίνοντας στην πύλη και επιστρέφοντας και ώρες αναμένοντας κάτω απ' τον ήλιο. Όταν τελικά κατάφερε να περάσει, ήταν πολύ αργά για να προλάβει την πτήση της κι έτσι χρειάστηκε να πληρώσει ξανά ένα αεροπορικό εισιτήριο.

Το ταξίδι έχει γίνει μυθιστόρημα και μιλώντας γι αυτό μπορεί να φανείτε τρελοί μπροστά σε άλλους ανθρώπους. Ακόμα κι αν είναι νόμιμο δικαίωμα, τα ταξίδια δεν είναι ποτέ διασκέδαση ούτε ψυχαγωγία για τους Παλαιστινίους από τη Γάζα. Οι μόνοι λόγοι που τους αναγκάζουν να εγκαταλείψουν τη Γάζα είναι μια θεραπεία, δουλειά ή σπουδές - τις περισσότερες φορές είναι για ανθρωπιστικές και επείγουσες ανάγκες.

Γράφοντας αυτό το κείμενο, μερικά ερωτήματα μου έρχονται στο μυαλό: Που είναι οι Αιγύπτιοι επαναστάτες; Γιατί γίνονται όλα αυτά τα βασανιστήρια στο λαό της Γάζας; Πώς δικαιολογούν οι Αιγύπτιοι την απαγόρευση σε χιλιάδες ανθρώπους να ταξιδεύουν για τις βασικές τους ανάγκες; Γιατί τα παιδιά και οι γέροντες πρέπει να περιμένουν ώρες, ημέρες και μερικές φορές εβδομάδες κάτω απ' τον ήλιο μέχρι να έρθει η σειρά τους; Γιατί οι ασθενείς πρέπει να υποφέρουν ακόμα περισσότερο στην πύλη της Ράφα;

Παρακαλώ, κλείστε αυτήν την πύλη ... δεν την θέλουμε. Θα ήμασταν καλύτερα χωρίς το πέρασμα της Ράφα. Τουλάχιστον δεν θα το σκεφτόμασταν!

Πηγή: Gaza Youth Breaks Out

 

Οι Παλαιστίνιοι έχουν κάθε δικαίωμα να αντιστέκονται στην κατοχή με όλα τα μέσα, ακόμα και τα μη βίαια

ου Αγκουστίν Βελόσο

26 Οκτωβρίου 2010

Συμβολή στο άρθρο του Ραμζι Μπαρούντ, «Συζήτηση περί «βίας»
Ως δυτικός υποστηρικτής (όχι Αραβας ή Μουσουλμάνος) της Παλαιστινιακής υπόθεσης, θεωρούσα πάντοτε ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να συζητάμε (πόσο μάλλον να υποστηρίζουμε) ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος αντίστασης των Παλαιστινίων στην κατοχή, ειδικά όταν αυτή η κατοχή είναι εξαιρετικά βίαιη και ορισμένες φορές γενοκτονική.
Η συγκρατημένη κριτική του Ramzy Baroud στην Δύση και σε άλλους πρόθυμους ειρηνόφιλους με ώθησε να εισηγηθώ μια διαφορετική άποψη, η οποία πιθανώς είναι διαδεδομένη ανάμεσα στους Δυτικούς περισσότερο απ’ όσο οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι θα πίστευαν, αν και τα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα ζητήματα, έχουν επιτυχώς καταφέρει να την κρύψουν.
Δύο εξέχοντα παραδείγματα είναι ο πόλεμος στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Δεν έχει σημασία πόσοι Δυτικοί διαμαρτύρονται και διαδηλώνουν ενάντια στην παρέμβαση (διάβαζε επίθεση) της Δύσης σ’ αυτές τις χώρες. Δεν έχει σημασία ότι το Διεθνές Δίκαιο (πόσο μάλλον η απλή και ταπεινή κοινή λογική, καθώς και η ανθρωπιά) απαγορεύει επεκτατικούς και κατακτητικούς πολέμους. Η πραγματικότητα είναι ότι οι Δυτικοί πρόεδροι και τα κοινοβούλιά τους «δημοκρατικά» εισβάλουν και αποσύρονται όποτε τους βολεύει, «δημοκρατικά» δεν είναι ποινικά υπόλογοι για τα εγκλήματα και επίσης «δημοκρατικά» αφήνουν τα θύματά τους είτε νεκρά είτε στην τύχη τους.

Καθώς οι Δυτικοί τροφοδοτούνται καθημερινά από τα ΜΜΕ με ειδήσεις και «αναλύσεις» σχετικά με την Παλαιστινιακή βία, οποιοσδήποτε μαθητής Λυκείου στο μάθημα των κοινωνικών επιστημών, αν βγει στο δρόμο και ρωτήσει περαστικούς αν είναι αντίθετοι στην Παλαιστινιακή βία, θα ανακαλύψει ότι το 90% των ερωτηθέντων θα απαντήσει ναι.

Αν η ερώτηση αλλάξει και γίνει: αν βρισκόσασταν υπό βίαιη στρατιωτική κατοχή, θα υπερασπιζόσασταν την οικογένεια και τους συμπατριώτες σας; Αν η έρευνα γινόταν στη Γαλλία ή τη Γιουγκοσλαβία: θεωρείτε ότι αυτοί που αντιστάθηκαν στους Ναζί είναι εγκληματίες ή ήρωες; Αντίστοιχα στην Ισπανία: οι Ισπανοί αντάρτες που πολέμησαν ενάντια στην εισβολή του Ναπολέοντα είναι εθνικοί ήρωες ή ληστές; Φυσικά, δεν ρωτάς Βιετναμέζους, Αλγερινούς ή Λιβανέζους για τους δικούς τους εθνικούς ήρωες, εκτός και αν επιθυμείς η εργασία σου να απορριφθεί.

Οσοι αγωνιούν υπό τον κατακτητή ξέρουν καλύτερα από οποιονδήποτε Δυτικό πολιτικό, μέλος ΜΚΟ, επισκέπτη της Παλαιστίνης, ειρηνιστή, καθώς και καλυμμένο πράκτορα των Ισραήλ/ΗΠΑ στις ειρηνευτικές συνομιλίες, πως να επιβιώνουν και να αντεπεξέρχονται σε μια εγκληματική κατοχή.
Μόνο οι Παλαιστίνιοι (όπως και κάθε άλλο θύμα παρόμοιας εισβολής) δικαιούνται να αποφασίζουν πώς θα αντισταθούν για να διώξουν το Ισραήλ (ή οποιονδήποτε άλλο κατακτητή).
Ο ρόλος ενός υποστηρικτή της Παλαιστινιακής υπόθεσης και ιδιαίτερα ενός υποστηρικτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας είναι να στέκεται στο πλευρό του καταπιεσμένου και να αντιτάσσεται στον καταπιεστή.

Οποιαδήποτε άλλη θέση ουσιαστικά ισοδυναμεί με υποστήριξη του καταπιεστή ενάντια στον καταπιεσμένο και επομένως έχει μερίδιο ευθύνης για τα εγκλήματα που διαπράττονται.
Οι αλληλέγγυοι στους Παλαιστίνιους δεν πρέπει ποτέ να πέσουν στην παγίδα των Σιωνιστών –και των Δυτικών υποστηρικτών τους– αυτή που ονομάζουν Παλαιστινιακή «βία». Δεν υπάρχει «βία» από την πλευρά των Παλαιστίνιων μετά από πάνω από 60 χρόνια εθνοκάθαρσης και αρπαγής της Παλαιστινιακής γης, μετά από 40 χρόνια στρατιωτικής κατοχής, εκ των οποίων τα 20 ειρηνευτικών συνομιλιών, με απολογισμό χιλιάδες Παλαιστίνιους σκοτωμένους, ακρωτηριασμένους, ληστευμένους, φυλακισμένους, ενώ σύμπασα η διεθνής κοινότητα συνεχίζει να «συγχωρεί» τους επιθετιστές και να λυγίζει τα Παλαιστινιακά όπλα, ώστε να τους αναγκάσει να αποδεχτούν όλ’ αυτά και να ετοιμαστούν να ζήσουν υπό καθεστώς ελεημοσύνης, εγκαταλείποντας την υπόθεσή τους.

Αυτό που κάνουν οι Παλαιστίνιοι είναι να υπερασπίζονται τον εαυτό τους. Αυτό που πρέπει να κάνουν οι υπόλοιποι είναι να υποστηρίξουν το δικαίωμά τους να αντιστέκονται με τρόπο που να αντιστοιχεί στο μέγεθος της επίθεσης που δέχονται εδώ και τόσες γενεές, χωρίς ορατό τέλος.

Φυσικά αυτό το δικαίωμα ισχύει για οποιονδήποτε βρίσκεται υπό επίθεση και κατοχή σε αυτό το εγκληματικό και απάνθρωπο διεθνές πολιτικό σύστημα του 21ου αιώνα.

Τι συμβαίνει με το Διεθνές Δίκαιο; Πρέπει οι Παλαιστίνιοι να ενθαρρύνονται να το αγνοούν;
Πρώτ’ απ’ όλα, είναι μάλλον σοκαριστικό να βλέπεις γνωστές διεθνείς ΜΚΟ, think tanks και άλλες ομάδες να είναι απόλυτες σε ό,τι αφορά τη συμμόρφωση των Παλαιστινίων στο Διεθνές Δίκαιο, τους κανονισμούς των ειρηνευτικών συνομιλιών, τις ανακωχές και ούτω καθεξής. Βέβαια, το ίδιο απαιτούν και από το Ισραήλ, τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν όταν πρέπει να δράσουν με έναν «ισορροπημένο» τρόπο απέναντι σε μια πολύ πιο ισχυρή πλευρά;

Είναι σοκαριστικό γιατί ούτε ένα ψήφισμα του ΟΗΕ, διεθνής σύμβαση, συνθήκη, συμφωνία, κανονισμός ειρηνευτικής διαδικασίας ή παρόμοιο κείμενο έχει κατορθώσει να εμποδίσει έναν Ισραηλινό στρατιώτη να πυροβολήσει ελεύθερα ένα μικρό Παλαιστίνιο, να κατεδαφίσει το σπίτι του, να εξορίσει την οικογένειά του, να κλέψει τη γη του, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 63 χρόνων. Αμφιβάλλω πολύ, αν οι υπέρμαχοι της συμμόρφωσης προς το Διεθνές Δίκαιο ήταν οι γονείς του παιδιού αυτού, αν θα ήταν τόσο φανατικοί υποστηρικτές του Διεθνούς Δικαίου.

Το πρόβλημα των υποστηρικτών της δικαιοσύνης στη Μέση Ανατολή –και γενικά στον κόσμο– δεν θα έπρεπε να είναι ότι οι Παλαιστίνιοι αγνοούν το Διεθνές Δίκαιο, ενώ αμύνονται στην Ισραηλινή κατοχή, αλλά ότι οι νόμοι αυτοί έχουν αποδειχτεί άχρηστοι για τα θύματα ή μάλλον θανάσιμοι.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο είναι απολύτως άδικο να δέσεις τους Παλαιστίνιους μ’ αυτό, γιατί είναι σαν να δένεις ένα σκοινί γύρω από το λαιμό ενός μαύρου καθώς προσπαθεί να δραπετεύσει από το λιντσάρισμα μιας συμμορίας λευκών.

Είναι καιρός οι Δυτικοί να ξεσκεπάσουν τη Σιωνιστική προπαγάνδα και να πουν τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Υπάρχει βία στην Παλαιστίνη, αλλά αυτή προέρχεται από τους Σιωνιστές. Οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα να αντιστέκονται σ’ αυτή τη βίαιη κατοχή με όλα τα μέσα που αντιστοιχούν στην επιθετικότητα που δέχονται και χωρίς παρεμβάσεις από τους εραστές της ειρήνης (προφανώς χωρίς δικαιοσύνη).

**Δανείστηκα από τον φίλο μου Σαντιάγκο Αλμπα την έκφραση «Οι Παλαιστίνιοι έχουν κάθε δικαίωμα να αντιστέκονται στην κατοχή με όλα τα μέσα, ακόμα και τα μη βίαια». Αυτή ακριβώς η έκφραση δείχνει την παγίδα στην οποία πέφτουν οι Δυτικοί όταν ασχολούνται με το Παλαιστινιακό ζήτημα.


Ο Αγκουστίν Βελόσο δε Σαντιστεμπάν έχει Ph.D. στην Εκπαίδευση από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης της Μαδρίτης, στο οποίο είναι λέκτορας στη Συγκριτική Εκπαίδευση. Η ειδίκευσή του είναι η εκπαίδευση στην Παλαιστίνη και η εκπαίδευση των προσφύγων. Ηταν Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, στο Πανεπιστήμιο Ρίντινγκ και στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ.

Αντίσταση στην Ισραηλινή βαρβαρότητα. Πολλές φωτογραφίες

 

 

Παρμένες απο το σάιτ του Gilad Atzmon

http://www.gilad.co.uk/writings/palestinian-resistance-vs-israeli-barbarism.html